Η 92η Απονομή των Βραβείων Oscar σημαδεύτηκε απο δυο γεγονότα. Το πρώτο ήταν η μεγάλη και απρόσμενη νίκη του “Parasite” του Bong Joon ho, το πρώτο ξενόγλωσσο φίλμ που απέσπασε το Oscar Καλύτερης Ταινίας στην ιστορία του θεσμού. Το δεύτερο και πιο ενδιαφέρον, ήταν η δραματική πτώση της τηλεθέασης των Oscars, ενα αρνητικό ρεκόρ στην ιστορία του θεσμού, που κυμάνθηκε στα 23.6 εκατομμύρια τηλεθεατές.
Γιατί όμως το αμερικανικό κοινό έχει γυρίσει εδώ και χρόνια την πλάτη σε ενα θεσμό που κάποτε ήταν ενα τεράστιο τηλεοπτικό γεγονός? Οι λόγοι είναι πολλοί και διάφοροι και στην συνέχεια θα προσπαθήσουμε να τους απαριθμήσουμε, για να δούμε πως ενα περιζήτητο τηλεοπτικό προϊόν που το 1998 είχε 57 εκατομμύρια τηλεαθεατές, πλέον δεν καταφέρνει να ξεπεράσει ούτε τα 25 εκατομμύρια.
Ο πρώτος και πιο σημαντικός είναι τα υποψήφια για βράβευση φίλμ. Τα τελευταία χρόνια, η επιλογή των υποψήφιων για βράβευση ταινιών γίνεται με περίεργα κριτήρια, που πολλές φορές φορές ξεφεύγουν απο τον χώρο του θεάματος και πολλές φορές εξυπηρετούν διάφορες κοινωνικοπολιτικές και λομπίστικες σκοπιμότητες. Αποτέλεσμα αυτού, είναι αντιεμπορικές, επιτεδευμένες και κατασκευασμένες “Oscar Baits” ταινίες να κατακλύζουν τις υποψηφιότητες. Ταινίες που μπορεί να θίγουν διάφορα σημαντικά και επίκαιρα θέματα, αλλά δεν καταφέρνουν να συνδυάσουν το θέαμα και την ουσία. Στην τελική, γιατί κάποιος να κάτσει να παρακολουθήσει την τελετή, όταν καμία απο τις υποψήφιες ταινίες δεν τον “τράβηξε” στο σινεμά?
Ενας δεύτερος λόγος είναι η υπερβολική σημασία που κάποιοι έχουν δώσει στον θεσμό, κάτι που έχει μετατρέψει τον θεσμό απο ενα ψυχαγωγικό τρίωρο σε ενα κουραστικό χώρο πολιτικής και φυλετικής αντιπαράθεσης, για το ποιός θα παρουσιάσει την τελετή, τι χρώμα και τι φύλο πρέπει να έχει, και ποιά πρέπει να είναι η ποσόστωση ανδρών-γυναικών και μαύρων-λεύκων στις υποψηφιότητες. Χαλαρώστε παιδιά, μιλάμε για ταινίες και στην τελική, καμία βράβευση στα Oscar δεν πρόκειται να αλλάξει τις ανισότητες που μαστίζουν τις σύγχρονες κοινωνίες.
Ενας τρίτος λόγος, είναι οτι απλά μια τελετή με πλούσιους ανθρώπους που αλληλοβραβεύονται είναι πλέον κάτι το βαρετό και ίσως προκλητικό, σε μια εποχή όπου πολλοί άνθρωποι ζούν στα όρια της οικονομικής εξαθλίωσης.
Ο τέταρτος και τελευταίος λόγος είναι οτι πλέον έχουν αλλάξει οι συνήθειες του κοινού. Πλέον το κοινό μπορεί να αποφασίσει τι θα δεί και πότε θα το δεί, έχοντας (σχεδόν) άπειρες επιλογές μέσα απο τις υπηρεσίες streaming, που έχουν αποκόψει τους τηλεθεατές απο την ζωντανή ροή προγράμματος με τις κουραστικές διαφημίσεις και τους έχουν δώσει τα κλειδιά για την οικειακή ψυχαγωγία. Αλήθεια, γιατί κάποιος να “παλουκωθεί” τρείς ώρες παρακολουθώντας μια βαρετή και αποστειρωμένη τελετή βραβεύσεων (που πλέον στερείται των αστέρων του παρελθόντος), ενώ την ίδια ώρα θα μπορούσε να βλέπει την αγαπημένη του σειρά στο Netflix, το Amazon Prime, το Disney+ ή όπου αλλού?
Συνοψίζοντας και πέρα απο τους λόγους που αναφέραμε, η αλήθεια είναι πως γενικότερα οι απονομές βραβείων αποτελούν πλέον ενα παλαιό τηλεοπτικό προϊόν, κάτι που αποτυπώνεται και στην πτώση της τηλεθέασης που παρουσίασαν τόσο οι Χρυσές Σφαίρες, όσο και τα φετινά Βραβεία Grammy και αν οι παραγωγοί αυτών των προγραμμάτων δεν φροντίσουν να αφουγκραστούν τις νέες τάσεις, τότε θα καταλήξουν να βλέπουν αυτές τις τελετές μόνοι τους…
