Κριτική Στο “Yesterday” Του Danny Boyle

“You’re sorta stuck where you are, but in your dreams, you can buy expensive cars, or live on Mars and have it your way. And you hate your boss at your job, but in your dreams, you can blow his head off. In your dreams, show no mercy.”
— Flaming Lips, “Bad Days”

“Πάρα το πρόσφατο ατύχημα του «άσημου» μουσικού Jack Malik (όταν το ποδήλατο του συγκρουστεί μ’ ένα αστικό λεωφορείο), και το «τραύμα» που του αφήνει στο κεφάλι, είναι ο μοναδικός που θυμάται τα τραγούδια των Beatles, ανεξάρτητα από το συλλογικό blackout μνήμης των «μετεχόντων» στα δρώμενα του λαϊκού πολιτισμού (με επίκεντρο την δημοφιλή κουλτούρα), κατά το οποίο ουδένας μνημονεύει το όνομα του θρυλικού συγκροτήματος. Αιτία όλων, το παγκοσμίου εμβέλειας blackout, που έχει προηγηθεί, βυθίζοντας τον πλανήτη στο σκοτάδι, για δώδεκα ολόκληρα δευτερόλεπτα! Το ισχυρό συνεπώς μνημονικό του Jack, το οποίο θα καταστεί αφορμή να «επανεκδώσει» τους δημοφιλείς pop «ύμνους» του συγκροτήματος, με την δική του σφραγίδα, υπό την επίβλεψη της φιλόδοξης του manager Debra, και τη βοήθεια της καλύτερης του φίλης Elle (παρά τις αμφιταλαντεύσεις και τα σκαμπανεβάσματα που η ίδια νιώθει σχετικά με την επιτυχία του, καθότι ερωτευμένη μαζί του), θα καταστεί ταυτόχρονα η βασική κινητήριος δύναμη της δόμησης μιας πλασματικής εικόνας του εαυτού του, στα πλαίσια μιας πολλά υποσχόμενης «καριέρας» στο μουσικό pop στερέωμα.”

Ένα γενικό μυστηριώδες blackout, συνοδεύεται από ένα εκτεταμένο blackout μνήμης του πληθυσμού του πλανήτη, κατά το οποίο η “Popular culture” (aka Pop culture), δεν έχει καμία σχέση με ό,τι γνωρίζαμε μέχρι στιγμής. Πως θα ήταν διαμορφωμένη η σημερινή ποπ κουλτούρα, αν ο πολύς κόσμος αγνοούσε το συγκρότημα των Beatles; Το εν λόγω ρητορικό ερώτημα, που συνοψίζει την κεντρική ιδέα του όλου story, εκ μέρους του διδύμου των Richard Curtis (“Love Actually”, “Four Weddings and a funeral”) και Jack Barth, ενώ αρχικά φαντάζει ενδιαφέρον, γειώνεται καθώς παίρνει «σάρκα και οστά» στο “Yesterday” του Danny Boyle (“Slumdog Millionaire”).

Και αυτό γιατί, όντας φύσει αδύνατον να επικεντρωθεί κανείς αποκλειστικά και μόνο στην όλη σύλληψη της χαριτωμένης ιδέας του σεναρίου, δεν θα μπορέσει να αποφύγει να «γευτεί» τις γλυκανάλατες λεπτομέρειες του love story των πρωταγωνιστών Jack (“Himesh Patel”) και Elle (“Lily James”), (ενός love story) «τροχοπέδη» στην επίπλαστη πραγματικότητα που δομεί στο κεφάλι του ο Jack! Δεν θα «γλυτώσει» έτσι και από όλα αυτά τα χαριτωμένα τερτίπια των κοινών θνητών, που όχι μόνο δε συνάδουν με την μεγαλεπήβολη «πορεία» ενός wannabe καλλιτέχνη, αλλά είναι εδώ για να του θυμίζουν πως όλα είναι μάταια χωρίς αγάπη (“All You Need Is love”)!

Μια συνταγή, που δεν πειράζει αυτή καθαυτή, απλά έχουμε βαρεθεί να την βλέπουμε να επαναλαμβάνεται σε ταινίες του είδους, οι οποίες, χρόνια τώρα, προσπαθούν να απομυθοποιήσουν το «βάρος» που σηκώνει ένα πρόσωπο, που βρίσκεται συνεχώς στην επικαιρότητα, έχοντας και αυτό αισθήματα αλλά και ελαττώματα, όπως όλοι οι άνθρωποι.

Όσο πιο καλοπροαίρετος είναι βέβαια κάποιος με το, κατά τα υπόλοιπα, μη «πρωτοποριακό» “Yesterday”, θα σπεύσει να εστιάσει περισσότερο στην παραγωγή της ταινίας, διακρίνοντας «ίχνη» ενός immigrant power fantasy φίλμ, με διάσπαρτες τις υποδόριες power fantasies «μπηχτές» των έγχρωμων ατόμων, για τον ρατσισμό που έχουν υποστεί, στα πλαίσια της ultra ανταγωνιστικής μουσικής βιομηχανίας (Χαρακτηριστική η ατάκα του Joel Fry στον Ed Sheeran, πως κοκκινοτρίχης και ράπα ίσον μάπα!). Στερείται βέβαια μιας επαναστατικής διάθεσης, πλαισιωμένης από τους ανάλογους μοχλούς αντίστασης στο «κατεστημένο» αλλά εξάλλου, ποιό power fantasy φίλμ το έχει καταφέρει εξολοκλήρου αυτό, για να το καταφέρει τώρα το “Yesterday” του Boyle;

Πίσω λοιπόν στην πραγματικότητα και στο ευχάριστο μουσικό διάλλειμα της παραγωγικής προσπάθειας, που αν και αναπαράγει περίτεχνα την ευφυέστατη ιδέα να δομηθεί μια sci-fi ταινία με θέμα την ποπ κουλτούρα, δεν αποφεύγει τα σεναριακά και σκηνοθετικά λάθη (να αναφέρω προσωπικά, πως με έπιασα συνεχώς να αναρωτιέμαι, για ποιο λόγο να επιθυμεί κάποιος να διαγράψει, στο όνομα της αγάπης, ένα all time classic συγκρότημα, σαν τους Beatles, από τον χάρτη της ιστορίας και όχι όσους εν συνεχεία καλλιτέχνες, βασίστηκαν σ’ αυτό το συγκρότημα, προκειμένου να χτίσουν την «καριέρα τους), αλλά και τις χλιαρές ερμηνείες που δεν μας απογειώνουν, όπως θα έπρεπε.

Ακόμα και η μελωδική φωνή του Himesh, δεν καταφέρνει να αποτυπώσει το αίσθημα της «επανάληψης» μιας ιστορικής εποχής για τη μουσική, οπότε όντως κάποιοι «μεγαλούργησαν», εμπνέοντας μάλιστα και τις επόμενες γενιές.

Δεκτό από τη μια, γιατί η συγκεκριμένη συγκυρία αφορούσε το τότε και όχι το τώρα. Από την άλλη είναι κρίμα το υποκριτικό ταλέντο (να υπενθυμίσουμε πως ο Himesh Patel είναι πρωτοεμφανιζόμενος) του κάθε πρωταγωνιστή, να εξαντλείται στα όρια ενός «ξενέρωτου» κυνισμού, πάντοτε ενδεδυμένου με το μανδύα της αγάπης και να μην επιλέξει αντίθετα να ευδοκιμήσει, εντός μιας ιδεαλιστικής κατεύθυνσης, που μπορεί να πάρει η power fantasy ταινία όπου πρωταγωνιστεί: αυτή του περιθωριοποιημένου από τις υπάρχουσες κοινωνικές δομές ατόμου, που ελάχιστοι μέχρι στιγμής πίστεψαν σ’ αυτό, να δύναται να διηγηθεί μέσω της μουσικής του, την ιστορία της (πιο) δημοφιλούς κουλτούρας, της οποίας κατέστη, «από σπόντα», κεντρικός ήρωας!

Το cast, πλην του ταλαντούχου (το επισημαίνουμε) Himesh Patel, πλαισιώνουν και απαρτίζουν οι Lily James, Kate McKinnon, Ed Sheeran, Ana de Armas, Lamorne Morris, Sophia Di Martino, Joel Fry, Ellise Chappell.

To “Yesterday” κυκλοφορεί στις κινηματογραφικές αίθουσες της χώρας από την Πέμπτη.

Δείτε το trailer: